zondag 4 augustus 2019

en dan is het te laat....

vanaf 2 weken voor de geboorte van onze dochter tot nu, zijn we niet meer op bezoek geweest bij mijn vader in het verzorgingshuis. De laatste 2 weken van mijn zwangerschap vielen me zwaar emotioneel gezien en elke keer als ik bij mijn vader op bezoek was geweest was dat echt een emotionele achtbaan, dit omdat hij elke keer bij vlagen zeer emotioneel was (dit was als hij een helder moment had en ons toch herkende).
Na de keizersnede heb ik wat complicaties gekregen, ik was vrij snel weer op de been en voelde me vrij snel al weer goed.
Na een aantal weken echter kreeg ik last van mijn litteken van de keizersnede.
Mijn lichaam stootte de onderhuidse, inwendige hechtingen af, waardoor elke keer mijn wond weer een stukje openging. Dit moet op de natuurlijke manier genezen, maar hier ben ik (nog) wel een paar weken zoet mee en ik moet in de tussentijd zo rustig mogelijk doen.
Mijn vader zit in een andere plaats in een verzorgingshuis (een kilometer of 40 van onze woonplaats) vandaar dat ik hem eigenlijk sinds mei niet meer heb gezien.
Ik heb telefonisch contact gehad met het verzorgingstehuis, helaas mogen ze mij, als enige dochter, geen informatie geven aangezien ik geen contactpersoon ben.


Afgelopen week belde mijn tante (jongste zusje van mijn vader) mij op.
Als wij elkaar zien maken we een praatje met elkaar, maar echt op bezoek gaan bij elkaar doen we niet.
Zij vroeg mij of het waar was dat mijn vader is overleden. Haar achterbuurvrouw werkt bij de ex vrouw van mijn vader en die ex vrouw vertelde op het werk dat mijn vader is overleden.


Het verzorgingshuis heeft mijn telefoonnummer en mocht er wat aan de hand zijn, had ik wel een telefoontje van hun verwacht.
Ik heb na het belletje van mijn tante gelijk contact gezocht met het verzorgingshuis. Deze mochten mij echter niet vertellen of mijn vader was overleden, aangezien ik geen contactpersoon ben.
Ik ben nooit boos, maar ben echt uit mijn slof geschoten tegen de leidinggevende. Ze bleef bij haar standpunt en ik moest maar contact opnemen met de contactpersoon (de ex vrouw van mijn vader).
Deze neemt echter haar telefoon niet op gooit hoorn erop en antwoord niet op berichten of mails.


Daarop heb ik contact gezocht met de gemeente, deze konden mij ook niet verder helpen ivm de privacywet.
Uiteindelijk heb ik met een smoes contact op moeten nemen met de Belastingdienst en deze gaven aan dat ze hebben doorgekregen dat mijn vader op 20 mei is overleden.


Ik ben zijn enigste dochter en weet van niks, zijn gehele familie weet van niks en niemand, maar dan ook echt niemand kan mij vertellen wat er met mijn vader is gebeurd.
Is hij begraven? gecremeerd? wat is er met al zijn spullen gebeurd? zijn foto's van vroeger, foto's van mij en van mijn man en zoon?


Ik heb hierop contact opgenomen met een notaris en deze gaf aan dat ik het boedelregister moet raadplegen. Dit heb ik gedaan, dit had alleen nogal wat voeten in de aarde omdat ik erachter moest komen wat zijn laatste woonadres is geweest voor het verzorgingshuis. Dit is inmiddels gelukt en nu wacht ik op bericht van het boedelregister.
Is er wel een notaris bij betrokken geweest (wat ik niet verwacht), dan moet ik daarmee contact opnemen.
Is deze er niet dan neem ik contact op mijn eigen notaris en dan gaat er een aangetekende brief richting zijn ex vrouw met het verzoek om al zijn spullen, en administratie aan mij te overhandigen.
Want volgens het erfrecht had en heeft zijn nergens zeggenschap op en over. Doet zij dit niet dan gaat er een aangifte naar de politie en neem ik contact op met een advocaat.


Nu zullen er mensen zeggen: waarom zou je dit doen? je krijgt je vader er niet mee terug, laat het rusten.
Dat klopt en mijn vader krijg ik er niet meer mee terug. Maar het kan en mag toch niet zo zijn dat iemand waarmee je geen connectie meer hebt (ex vrouw) en waar je maar 10 maanden mee bent getrouwd dit zomaar ongestraft kan doen en zo egoïstisch kan zijn dat je iemand zijn eigen dochter en familie geen afscheid laat nemen. Nog geen overlijdenskaart is er verstuurd, nog geen advertentie in de krant. Ik ontdekte via via dat zijn ex vrouw mijn vader zijn oude werkgever heeft aangegeven dat er geen advertentie geplaatst mag worden en dat het budget wat zijn oude werkgever daarvoor heeft aan haar heeft uitbetaald. Dan ben je in mijn ogen een echt monster!!!


Dit gaat waarschijnlijk nog erg lang duren en veel tijd en geld kosten, maar dat heb ik er graag voor over.

woensdag 31 juli 2019

gas/elekraverbruik en teruglevering zonnepanelen

Elke week zal ik een blog schrijven over ons energieverbruik. En uiteraard ook wat onze zonnepanelen terug leveren.


Wij zijn een gezin van 4 personen. Man, vrouw, jongen van 10 jaar en een meisje van inmiddels 10 weken.
Ik kan wel zeggen dat wij absoluut niet zuinig zijn met energie.
We gebruiken zo'n 1800 m3 gas per jaar en zo'n 3500 kWh elektra per jaar.


Op 19 Juli hebben wij "slimme meters" gekregen en is het wat makkelijker om bij te houden hoeveel verbruik we hebben en wat we terug leveren.


Ter informatie:Wanneer je zelf energie opwekt dan kun je dit direct zelf weer gebruiken in- en rondom je woning. De elektriciteit die je niet meteen gebruikt, lever je via de aansluiting terug aan je energieleverancier. Dit heet terug levering.




Als je op een gegeven moment zelf meer elektriciteit gebruikt dan dat je zonnepanelen opwekken, dan gebruik je elektriciteit van de energieleverancier.
De terug geleverde en verbruikte hoeveelheid elektriciteit wordt dan op jaarbasis tegen elkaar weggestreept. Dit heet salderen.


Als blijkt dat je meer elektriciteit terug hebt geleverd dan je hebt verbruikt (overschot aan terug levering) dan ontvang je voor de extra terug geleverde elektriciteit een terugleververgoeding van je energieleverancier. (dit is meestal veel lager dan dat je zelf betaald per kWh). Vandaar dat je nooit meer zonnepanelen moet plaatsen dan je zelf aan elektra verbruikt op jaarbasis.




verbruik van 19-7-2019 tot 26-7-2019: (1 week)


elektraverbruik: 26 kWh
gasverbruik: 5 m3
terug levering: 97 kWh


Het was voor de terug levering een zeer fijne week, met een aantal dagen flink wat zonneschijn.
Helaas hebben we wel gemerkt dat als het zeer warm is, meer dan 40 graden, de zonnepanelen minder opleveren.
De meest gunstige dag qua productie van de zonnepanelen was dinsdag 23 Juli, een productie van 23,88 kWh. En de slechtste dag qua productie was zaterdag 20 Juli met een productie van 11,22 kWh.




Afbeelding van Colin Behrens via Pixabay





dinsdag 30 juli 2019

het einde van mijn baan

Mijn contract bij mijn huidige baan liep door tot 1 juni 2019.
Op 2 mei ging ik met zwangerschapsverlof. En op 1 mei kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengd zou gaan worden. Ik kreeg een smoes te horen, dat ze over zouden gaan op alleen vaste medewerkers.
Op 1 mei ging er ook een vacature uit voor mijn functie met een tijdelijk contract.
Natuurlijk wist ik dat ze mijn contract niet zouden gaan verlengen ivm mijn zwangerschapsverlof, maar ik had toch liever gehad dat ze eerlijk tegen me waren geweest en me de waarheid hadden gezegd, dan een smoes te verzinnen. Dit viel me echt rauw op mijn dak.


Op dit moment geniet ik nog van mijn zwangerschapsverlof. En mijn WW uitkering is inmiddels aangevraagd en goedgekeurd. Ik ben in de gelukkige positie dat ik tot volgend jaar gebruik mag maken van een WW uitkering. Alhoewel ik hoop voor die tijd alweer een leuke baan te hebben gevonden.

zondag 23 juni 2019

eindelijk is het dan zover.....

Bijna 3 jaar na het kopen van onze woning is het dan zover..
Op 1 juli worden onze zonnepanelen geïnstalleerd.


12 stuks krijgen we er, daarnaast moet onze meterkast worden aangepast.
De kosten hiervan zullen  €7360 zijn in totaal.
De BTW zullen we terug gaan krijgen, waardoor onze totale eigen investering rond de €6000 euro gaat zijn. De verwachting is dat wij nog voor het einde van onze rentevaste periode (over 7 jaar) onze investering terug hebben verdiend.


Wij hebben een plat dak waar ze op komen te staan en wij krijgen geen grote omvormer in huis te hangen, i.v.m. onze geringe ruimte, maar achter elk zonnepaneel zit al een micro omvormer. Vandaar ook hogere kosten voor de zonnepanelen.


Het installeren gaat 2 dagen in beslag nemen. We hopen op een rendement van zo'n 3500 tot 4000 kWh per jaar.



afbeelding van pixabay



maandag 10 juni 2019

babynieuws



Op woensdag 22 mei zijn wij de trotse ouders geworden van een prachtige dochter!
Ze is geboren via een geplande keizersnede en woog bij de geboorte 3410 gram en ze was 49 cm lang.


Op dit moment genieten we als gezin volop en voelt ons gezin echt compleet.


Ik mag nog een aantal weken van haar genieten, want mijn zwangerschapsverlof loopt door tot 1 september.


Ook ben ik van plan om vaker te bloggen, dit jaar gaan wij wat veranderingen doorvoeren.







afbeelding via pixabay.com

donderdag 7 maart 2019

wat gaat het nieuwe jaar ons brengen?

Een hele tijd geleden schreef ik over mijn nieuwe baan. Wat eerst voor maar 2 maanden zou zijn, is nu al 10 maanden mijn baan.
Vorig jaar november raakte mijn man na 5,5 jaar zijn baan kwijt. Zijn werkgever bood hem geen vast contract aan, maar hij moest er een half jaar tussenuit en mag in mei dit jaar weer terugkomen.
Inmiddels heeft hij een leuke baan gevonden in onze eigen woonplaats, waarbij hij fijn in dagdienst werkt en elke dag om 4 uur thuis is. Natuurlijk scheelt het maandelijks een paar honderd euro aan inkomen, maar het levert ook zoveel op. Hij gaat, net als ik, dagelijks op de fiets. We maken hierdoor zeer weinig gebruik van onze auto. Behalve voor de boodschappen en uitstapjes gebruiken we hem bijna niet. Hierdoor heft het geld wat hij minder verdiend aan inkomsten elkaar bijna op doordat we zeer weinig uitgeven aan benzine voor de auto.


Vorig jaar hoorde ik per toeval, een onbekende vertelde dit tijdens mijn werk. Dat mijn vader al 1 jaar was opgenomen op een gesloten afdeling van een verpleeghuis ivm dementie. Ik, als enige dochter wist van niets en ook de rest van zijn familie wist van niets. Het blijkt allemaal te zijn geregeld door zijn ex-vrouw. En doordat zij als contactpersoon rechten heeft, heb je als kind geen poot om op te staan.
Mijn vader is op dit moment heel erg slecht. Hij herkent ons niet. Soms bij vlagen heeft hij een helder moment en is dan zeer emotioneel. Er is geen normaal gesprek mee te voeren, dus antwoorden op mijn vragen die ik al jaren heb krijg ik niet. Als we op bezoek zijn valt me dit zeer zwaar. De laatste keer dat we hem hebben gezien was onze zoon 5 en die is inmiddels al 10. Mijn vader was toen een stevige kerel, tatoeages en sportte dagelijks. Nu is hier niets mee van over. Hij is heel mager, hij is zo krom dat hij met zijn neus bijna de grond kan raken. Dit was heel zwaar om hem zo te zien aftakelen.
We gaan wekelijks op bezoek, maar ik merk dat ik dit meer voor hem doe, ook al heeft hij er geen besef van dat we komen, dan voor mezelf. Nadien ben ik echt helemaal gesloopt.
Ik hoorde van de verpleging dat zijn ex vrouw dagelijks komt, maar mij, als dochter, en zijn familie in een flink kwaad daglicht heeft gezet. Ik sluit me daar dan maar voor af. Wij komen alleen als zijn ex vrouw er niet is. Laatst kwamen we haar toevallig tegen. Wij zaten met mijn vader in de huiskamer. We hadden hem wat zoute haringen meegenomen van zijn vroeger zo favoriete visboer en hij zat daarvan te smikkelen. Komt zijn ex vrouw binnen, schrikt dat wij daar zitten en trekt hem zo bij ons weg. En ze gaan lopen over de gang. Wij hebben onze spullen gepakt en zijn weggegaan. Ze ziet ons lopen en weg krijgen een hele scheld kanonnen achter ons aan.
Hoe het dit jaar gaat lopen met mijn vader heb ik echt geen idee van. Hij is nu 66. Mbt zijn gezondheid mogen ze helemaal niets zeggen omdat ik geen 'contactpersoon" ben. De enige manier om dat wel te worden is zijn ex vrouw voor de rechter te dagen en het aan te vechten. Wij hebben onszelf afgevraagd wat mijn vader daar verder aan heeft als wij dat gaan doen. Eigenlijk helemaal niets. En we hebben besloten om het maar zo te laten. We gaan wekelijks (soms meerder keren per week) op bezoek om hem te laten voelen dat we er wel voor hem zijn.


Na onze vakantie naar Frankrijk in augustus vorig jaar zat ik echt niet lekker in mijn vel. Ik voelde me vooral somber en vroeg me af of dit het leven was wat ik nog jaren zo wilde, Het antwoord van mijn kant was heel duidelijk, nee. Ik voelde me niet mezelf en was totaal niet gelukkig thuis.  Het ging echt niet goed tussen mijn man en mij en ik en zowel mijn man kon de vinger er niet op leggen waar dat nu door kwam. We hebben het zelfs gehad over scheiden. Ik was niet gelukkig en hij niet gelukkig doordat ik zo ongelukkig was. Volg je het nog ;)
Ik ging hierdoor 40 uur werken en ging nog meer sporten (4x per week) om maar niet thuis te hoeven zijn.
Met de kerstdagen had ik 2 weken vrij. Vlak voor de kerstdagen werd ik middenin de nacht wakker (zoals wel vaker die periode) en voelde onderop mijn buik, onder mijn navel, aan de zijkant, een hele grote bult. Ik schrok ervan, ik drukte erop maar het deed niet pijn. Gelijk ging het ergste door mijn gedachten. Ik dacht eraan dat ik al een paar dagen niet naar het toilet was geweest en weet dan maar aan obstipatie. Met die gedachte ben ik weer in slaap gevallen. Toen ik wakker werd ben ik gelijk aan mijn buik gaan voelen en gelukkig de bult was nog niet weg maar wel minder. Ohh gelukkig dan is het vast obstipatie geweest.
Ik vertelde mijn man van mijn 'avontuur' in de nacht. Hij ook voelen. Hij opperde dat het misschien toch beter zou zijn om de dokter te bellen. Ik ben geen fan van een dokter en dacht dat we dat nog altijd konden doen. Ik wilde eerst wat dingen uitsluiten. Eerst maar eens naar de toilet.. Hmm na het toiletbezoek voelde ik het nog. Ik had nog in de verbanddoos een zwangerschapstest liggen, deze was weliswaar al 11 jaar oud, maar toch maar proberen. Hier zou immers toch helemaal niets uitkomen want ik was 3 weken ervoor nog ongesteld geweest en ik slikte immers al 10 jaar keurig de pil.
Groot was dan ook de schok toen de zwangerschapstest binnen 10 seconden al positief uitviel. Hmm dat ligt vast aan de houdbaarheid van die testen. Gelijk maar naar de drogist gegaan en nog een test halen. Ook deze binnen een aantal seconden zo positief als het maar kon.
Toch maar de huisarts bellen, want dit klopt niet. De assistente bleef maar doorgaan over een zwangerschap en feliciteerde me. Uhhhh leuk hoor, maar ik kan niet zwanger zijn. want ongesteld en pilgebruik en heb nergens last van en ik ben niet misselijk en moe en....
Ze vertelde dat ik toch de verloskundige moest bellen. Oke dan doen we dat. Nog steeds niet geloven dat ik zwanger kan zijn. Ik kon dezelfde dag nog terecht en haar vertelde ik mijn verhaal.
Dan moesten we maar eerst beginnen met een echo om te kijken of het inderdaad zo is dat ik zwanger was. Ze zette het echo apparaat op mijn buik en ja hoor daar zwaaide iemand... het kindje was inmiddels al zo groot dat ze het bijna niet op 1 beeld kreeg.
Toen is het balletje gaan rollen en moest ik binnen een paar dagen naar het ziekenhuis voor een termijnecho. Bleek ik 19 weken zwanger te zijn en al die tijd niets te hebben geweten. Lichamelijk had ik dan ook helemaal geen klachten, behalve dat het afvallen niet zo makkelijk meer ging, maar als je meer dan 30 kilo bent afgevallen is dat heel normaal.
Mijn somberheid en ongelukkigheid bleek van mijn zwangerschap te komen.
Nu we weten waar mijn ongelukkigheid vandaan kwam gaat het weer heel erg goed tussen mijn man en mij. En viel opeens alles op zijn plek.
Ik ben nu 29 weken zwanger en nog steeds is het soms moeilijk te bevatten wat ons overkomen is. Zoon is nu 10 jaar en ivm zijn medische geschiedenis waren we er eigenlijk wel over uit dat het bij 1 kind zou blijven. We waren er dan ook totaal niet mee bezig. En nu opeens is dit wondertje onderweg. Zo zien wij dit cadeautje echt, als een klein wonder.


Tot nu toe gaat alles prima. Met de kleine gaat alles goed en met mij ook. Ik heb nog steeds geen last van klachten, behalve dat het nu toch iets zwaarder wordt. Ik werk nog steeds 32 uur per week. sport nog 1 a 2x per week en voel me heel erg goed.
Ivm een keizersnede halen ze het kindje met 39 weken en heb ik nog 10 weken te gaan. Ik werk nog 7 weken en ga dan met zwangerschapsverlof. En heb ook al te horen gekregen van mijn werkgever dat ik na mijn verlof gewoon terug mag komen.


Dit jaar staat er dus heel wat voor ons te gebeuren.



foto van stevepb on Pixabay

zondag 8 juli 2018

nieuwe baan

Een aantal maanden geleden zat ik al te twijfelen.. wel of niet op zoek naar een andere baan.
Inmiddels is het zover, 2 weken geleden ben ik begonnen met mijn nieuwe baan. Het had nog wel wat voeten in de aarde, want durfde ik het allemaal wel aan, het is immers toch een hele grote stap.


Mijn oude werkgever heeft me afgelopen februari nog een jaar contract aangeboden, deze liep nog tot februari 2019. Ik merkte aan mezelf dat ik elke morgen met tegenzin aan het werk ging en ik dan de dag voorbij keek dat ik weer naar huis mocht. en leefde echt van pauze tot pauze. Het was echt zo druk, dat collega's, of bij bosjes zich ziek melden of ze vertrokken naar een andere baan. De mensen die er nog wel waren, kregen elke dag te horen dat er zoveel mensen ziek waren en dat wij nog harder moesten werken.
Het feit dat ik zulke leuke collega's had heeft mij echt wel tegengehouden, want wat krijg je er dan voor terug?


Tot ik een aantal weken geleden een hele simpele vacature voorbij zag komen via een uitzendbureau. Het was hetzelfde werk als ik voorheen deed alleen voor meer uren en veel dichterbij.  Het enige minpunt was dat het een tijdelijke baan zou zijn voor "maar" 2 maanden
Ik besloot de gok te wagen en te solliciteren en ging er wel een beetje vanuit dat ik nooit meer wat zou horen. (donderdag)
De dag erna (vrijdag) kreeg ik al een belletje vanuit het uitzendbureau voor een gesprekje. Ik heb mijn motivatie verteld en ze gaf aan dat ze mijn cv ging doorsturen naar het bedrijf. En ik moest wachten. In de middag (nog diezelfde vrijdag) werd mij verteld dat het bedrijf mij graag wilde zien voor een sollicitatiegesprek. Maar ik moest voordat ik een gesprek had mij nog wel even voorstellen bij het uitzendbureau omdat ze mij ook nog niet kenden. Dus ik op dinsdagmorgen heel vroeg naar het uitzendbureau. Daar verliep de kennismaking goed en ik mocht met een positief advies naar het sollicitatiegesprek. Deze was op woensdagmorgen om 8.00 uur.
De vrouw die normaal gesproken de sollicitaties doet, is nooit op woensdag aanwezig dus had ik heb gesprek met de leidinggevende en een hoge dame van HR.
Ik was natuurlijk op tijd aanwezig, ik verwachtte dat het ongeveer 15 minuutjes fietsen zou zijn, maar na 5 minuten was ik er al. Het bedrijf was zelfs nog niet open. Tijdens het gesprek bleek dat het ging om een hele andere vacature, dan waar ik op gesolliciteerd had en mij werd gevraagd of ik daar problemen mee zou hebben. Ik gaf aan van niet. Even voor de duidelijkheid: ik had gesolliciteerd op een vacature, op de achtergrond, en dit was een vacature voor op de voorgrond. De leidinggevende was erg enthousiast en ik wist dat ik die in elk geval in de pocket had. De hoge dame van de HR keek alleen maar zeer zuur en stelde vragen. Dus wist ik tijdens het gesprek niet waar ik aan toe was,
Ik bleek in de race te zijn en nog 2 interne kandidaten. Die hadden allebei laat in de middag een gesprek. Maar ik zou aan het einde van de dag in elke geval te horen krijgen voor wie ze hadden gekozen.
Ik had afgesproken met het uitzendbureau dat ik gelijk na het gesprek zou bellen om te vertellen hoe het gegaan was. Daar vertelde ik dat de vacature anders was dat het uitzendbureau had aangegeven. Het uitzendbureau gaf aan dat ze zou bellen met de dame van HR om te vragen wat daar de bedoeling van was en dat dit niet de normale gang van zaken is. Mocht ze wat horen zou ze het mij laten weten.


Om 1 uur middags kreeg ik het verlossende telefoontje: ik was aangenomen, maar ik moest de maandag erop al beginnen.


Eigenlijk wist het uitzendbureau het om 9 uur in de morgen al, want toen ze verhaal ging halen over de andere vacature, werd haar door de dame van HR verteld, het maakt niet uit wat er gebeurd, maar we willen haar hebben. Alleen moest dat nog even worden stilgehouden, want de andere kandidaten moesten op de hoogte worden gebracht dat het gesprek niet door zou gaan en dat ze al een kandidaat gevonden hadden.


Maar dat ik de maandag erop al zou moeten beginnen, had ik geen rekening mee gehouden, omdat ik bij mijn oude werkgever een opzegtermijn van 4 weken heb.
In overleg met mijn oude werkgever besloten om mij de laatste 2 weken verlof te geven en dat ik de diensten die ik nog had staan , 6 in totaal. zou werken of eventueel zou ruilen met collega's .
Ook dat had nog flink wat voeten in de aarde, want eigenlijk wilden ze mij helemaal niet kwijt en hebben ze me zelfs nog een extra contractverlenging aangeboden. Dit heb ik geweigerd, want toen ik nog aan het werk was, kreeg ik echt het gevoel dat ik alleen maar een nummer was en geen persoon.


Gelukkig vond mijn nieuwe werkgever dat geen probleem en ben ik de afgelopen weken nog wezen pendelen tussen 2 werkgevers.


Ik heb dus de stap gemaakt om iets anders te doen en de voordelen wegen voor mij zwaarder dan de nadelen.
Ik werk nu geen 24 uur per week, maar ik werk nu 36 uur per week. Mijn werk is makkelijker en minder druk. daarnaast is mijn uurloon de helft gestegen. Ik ben in een warm nest terecht gekomen en kijken ze echt naar mij als persoon. Ik ben met 5 minuutjes fietsen op mijn werk en tussen de middag lunch ik thuis. Ik heb vaste werktijden en ben op tijd thuis om in de avond eten de koken. Geen geregel meer met de kinderopvang en diensten omzetten omdat ik dan niet op tijd bij de opvang kan zijn.
Het enige nadeel is dus dat het maar voor 2 maanden is. Waarschijnlijk loopt het werk wel langer door omdat ze nog steeds midden in reorganisatie zitten. Maar helemaal ervan op aan kan ik niet.
Maar dat is iets wat ik over een aantal maanden wel weer zie, en anders ga ik dan weer op zoek naar iets anders..
Ik hou jullie op de hoogte



afbeelding van pixabay

 

en dan is het te laat....

vanaf 2 weken voor de geboorte van onze dochter tot nu, zijn we niet meer op bezoek geweest bij mijn vader in het verzorgingshuis. De laatst...